Kijk je alleen maar vooruit of durf je ook nog om te kijken om te leren van de voetstappen die je achter hebt gelaten in 2011?

Hoe ga jij het nieuwe jaar in? 31 december, 00.00 uur, we wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar. Er wordt vooruit gekeken naar het nieuwe jaar, daarin zal alles beter worden. Aan het einde van het jaar blijkt er niet veel veranderd te zijn en wordt dezelfde wens uitgesproken. Het doel ontbreekt niet zelden. Op deze manier kan het maar zo zijn dat de jaren passeren zonder dat er daadwerkelijk iets ontwikkelt.

In plaats van het jaar dat geweest is te negeren en alleen maar naar voren te kijken. Kun je ook achteruit kijken, naar de voetstappen die je hebt achtergelaten in 2011. Niet omdat je ze in een goed of fout hokje wilt plaatsen, maar om te kijken hoe ver je gekomen bent en hoe je dat hebt gedaan. Zelfreflectie stelt je in staat om te groeien, je eigen identiteit verder te ontwikkelen.

Als je je bewust bent van dingen dan kun je er voor kiezen om je er aan te onttrekken of juist te conformeren. Durf te kijken en stel jezelf kritische vragen over jezelf. Hoe heb je het afgelopen jaar geleefd, wat ging er goed, wat zou je nog kunnen verbeteren. Wie ben je geweest?  Wat heb je gedaan? Wat heb je voor anderen betekent en wat niet? Heb je een verschil kunnen maken voor een ander, voor jezelf?  Past hetgeen je hebt gedaan bij wie je echt diep van binnen bent?

Dus hoe ga jij het nieuwe jaar in: kijk je alleen naar voren en hoop je dat het vanzelf beter gaat worden? Of stel je jezelf een doel, kijk je achter uit om te leren? Sta jij jezelf toe om jouw ik verder uit te diepen, of houd je het bij het uitspreken van goede wensen en het doen van voor de hand liggende goede voornemens die in veel gevallen de lente niet eens halen?

Voor mijn Familie en vrienden.

Soms heb je van die dagen dat je wilt springen in het rond,

dat doe ik vandaag met beide benen van de grond.

Wat is het prachtig, mooi en fijn,

dat jullie mijn vrienden en familie zijn.

Wat houd ik toch van jullie allemaal,

iedereen met zijn eigen bijzondere verhaal.

Ik dans in het rond, wat een goed gevoel,

ik ben zo ontzettend blij met jullie, dat is wat ik bedoel.

Samen lachen, samen huilen,

altijd bij elkaar kunnen schuilen. 

Samen genieten van het leven,

Samen zoveel dingen beleven.

Jullie zitten in mijn hart, diep daar binnen in

Jullie geven mijn leven zoveel zin

Want jullie kleuren mijn leven verder in

Liefs Laura

Door Laura Donker

Gelukkig zijn door anderen. We hebben anderen nodig om geluk mee te kunnen delen. Maar dat wil niet zeggen dat mensen altijd maar aan je zijde moeten blijven.

Als iets fijn is willen we dat vaak vasthouden. Koesteren. Maar soms houdt iets gewoon op te bestaan. Als we zand heel stevig vast pakken dan glipt het tussen onze vingers door. Als we onze ogen dicht doen dan kan dat maar zo aan ons voorbij gaan. We houden stevig vast aan iets wat al lang weggeglipt is. Als we onze handen openen en zien dat er niets meer in ligt, dan voelen we ons verdrietig en teleurgesteld.  Al die tijd dat we onze krachten in de dichtgeknepen hand stopten hadden we kunnen gebruiken om onze handen te openen voor een ander.

Sommige mensen lopen een heel leven met ons mee. Anderen daarintegen doen dat niet. Die wijzen je alleen maar de weg, of lopen even een stukje met je op. Vervolgens nemen ze dan weer een andere afslag. We hebben ze allemaal nodig en ze zijn dan ook allemaal waardevol.

Soms is een vriendschap of een relatie afgerond. Dan is het tijd om door te gaan. Dat is niet altijd even gemakkelijk. Het ene moment is  het tijd om los te laten en een ander moment is het tijd om te knokken. De scheidslijn tussen deze twee is niet altijd even makkelijk te bepalen. Temeer niet omdat het afronden vaak eenzijdig wordt beslist.

Zoveel mensen voelen zich eenzaam met iemand aan hun zijde, of als iemand hen verlaat. Ze nemen het de ander dan kwalijk dat deze hen zo laat voelen. Ze kunnen ook naar zichzelf kijken. Het is vaak het ego dat ons doet geloven dat de ander verantwoordelijk is voor hoe we ons voelen. Verwar je ego echter niet met wie jij daadwerkelijk bent. Jij bent de dirigent van jouw leven, besteed deze rol niet uit. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen geluk, voor je eigen groei. Daardoor zul je soms afscheid van mensen moeten nemen. Andere mensen nemen weer afstand van jou om door te kunnen gaan met hun groei.  Loslaten van de een, opent de deur voor een ander.

Soms worden woorden niet utgesproken, uit angst de ander te kwetsten. Voel wat er is en geef het de ruimte. Vertrouw er op dat als het zo moet zijn het bij je terug komt, of bij je blijft staan. En dat liefde en vriendschap soms inhoudt dat je de ander moet laten gaan.

Door Laura Donker

Als we de tijd nemen om naar elkaar te luisteren dan krijgt de wereld zo veel meer kleur. Alles wat aandacht krijgt bloeit op en verspreidt dan een heerlijke geur. 

Niemand lijkt haar te horen, terwijl ze toch heel hard praat

Niemand lijkt te willen weten hoe het echt met haar gaat

Haar mond beweegt nog maar er komen al geen tonen meer uit

Ze wordt steeds stiller en krijgt een steeds blekere huid.

Ze kijkt door de glazen wand die haar van haar omgeving scheidt

Ze kijkt om zich heen, ze zoekt en zoekt, maar tervergeefs er is niemand die haar echt begrijpt

Ze stelt vragen, doet suggesties maar ze komen nergens aan.

Ze besluit om haar wens contact te krijgen te laten gaan.

Ze geeft het op en neemt plaats in het park in een stoel

en went aan het lege gevoel

Ze wordt steeds stiller en sluit ook haar oren

Waardoor ook anderen tot de zelfde lege groep gaan behoren

Zoveel mensen samen alleen

Hardheid en stilte toegeslagen maar vol met leven voorheen

Dan staat er plotseling iemand voor haar, net voordat ze wilde gaan

Grote ogen kijken haar vriendelijk aan

Ze vraagt haar

Ze geeft antwoord

Ze lacht

Ze is gehoord

Even een moment zoals het behoort

Door Laura Donker

Soms is iemand onbereikbaar. Wordt deze gevangen in een ziekte of in stil verdriet. Maar stiekem is deze toch ook op zoek naar liefde, vergeet dat niet. Stil verdriet, soms is het even weg, maar echt verdwijnen dat doet het niet

Ik houd mijn adem in

Jij zo fragiel

Zo zorgzaam en mooi

Je kijkt in het rond, je lacht en je praat

Over van alles en nog wat

Maar niet waar het echt om gaat

Er bekruipt mij een beklemmend gevoel

Je woorden stranden bij de intentie deze uit te spreken

is onder andere wat ik bedoel

Zoveel oren die naar je willen luisteren

Handen die je op willen vangen

Je ziet het niet maar echt niemand wil dat jij hier in blijft hangen

Zo bijzonder en fijn, zo’n mooi persoon

denkt zelf steeds maar weer ik ben maar zo gewoon

Ik ben bij je met mijn hoofd en met mijn hart

Ik  houd je vast, zacht en teder dan weer hard

Jij mooi en puur, voelt zo intens

Even sluit ik mijn ogen en doe stilletjes een wens

Jij verspreidt zoveel mooie  kleuren

die mogen niet vervagen

Dat mag ik niet laten gebeuren

Zulke mooie klanken

Daar wil je voor bedanken

Mijn liefde en zorgen over jou

Ik wou dat jij deze zag

En dat je begreep

hoe graag  ik zou willen dat ik jou helpen mag

Liet jij van je horen, zo ver hier vandaan

Van waar jij vorm geeft aan jezelf, maak jij contact

Nog zo klein in aanvang, maar al zo groot in ons hart

Zo puur en fijn, weet jij mag alles echt alles zijn

Op precies de juiste plek geland

Zul je alles krijgen waar jouw hartje naar verlangt.

Momenten komen een gaan. Ze laten allemaal een kleur achter op jouw doek

Ik sluit mijn ogen en hoor weer even de golven van de zee. Voel jou weer even naast me zitten. Een moment van rust en van op winding tegelijkertijd. Voor heel even vergeten hoe het zit, maar gewoon genieten van wat er zich afspeelt.

Ik voel weer even de glimlach in mijn hart. De zon in jouw ogen die me zacht verwarmt.

Bepaalde momenten staan op zichzelf. Het zijn momenten die je laten voelen hoe het zou kunnen  zijn. Je kader weer even opfrissen. Herinneringen die je op momenten van twijfel zachtjes in je oor zullen fluisteren. Ze helpen je de kleuren van het leven te onderscheiden. Een steen met een gouden randje zul je herkennen als steen. Een Lotus bloem voel je al voordat deze zich door de modder een weg heeft gebaand naar de oppervlakte.

Bepaalde momenten zou je vast willen houden in je hand, in een doosje willen stoppen zodat je ze er elk moment uit zou kunnen pakken. Maar juist dan kun je ze verliezen. Alleen in je hart zijn ze veilig.

De waarheid spreken is iets moois. Eerlijk zijn tegenover elkaar. Maar de waarheid kan soms inslaan als een bom. Naast eerlijk te zijn naar elkaar moeten we ook een beetje voor elkaar zorgen. Soms kunnen we er ook voor kiezen om de ander even te sparen. Even het juiste moment af te wachten om dingen te vertellen.

Eerlijkheid

Een bekende monnik Thich Naht Hanh sprak in een van zijn lezingen ; ‘De waarheid is belangrijk maar we moeten leren het op de juiste  manier te zeggen’ . ‘Waarheid kan helen maar de ander moet deze daarvoor wel accepteren’.

Zijn woorden spreken me aan want hoe vaak  wordt de waarheid  niet op een voor de ander totaal verkeerd moment gezegd?

Al heel vroeg wordt ons geleerd dat we de waarheid moeten spreken. Liegen zo wordt ons verteld is iets wat je niet mag doen. Wat er ook gebeurt je kunt het altijd zeggen, zolang je eerlijk bent komt alles goed. Als kind probeer je altijd de waarheid te spreken  en vertrouw je erop dat deze ook aan jou wordt verteld. Als je iets niet fijn vindt houd je gewoon je handen voor je ogen.

Volwassen

Op een dag word je wakker en kijk je in de spiegel, nu kijken twee volwassen ogen  je aan. Nog steeds is de waarheid belangrijk. Je wilt de dingen om je heen en jezelf  begrijpen want je denkt dat als je ze begrijpt, je er grip op hebt. We staan open voor de waarheid want deze biedt ons kennis maar tegelijkertijd zijn we er soms ook bang voor en  sluiten dan,  nu weliswaar zonder onze handen, onze ogen.

Wisten we als kind onszelf nog van de nodige erkenning te voorzien. Als volwassene denken we ineens dat we deze bij een ander moeten zoeken. Hierdoor laten we onze kracht liggen waardoor het op den duur onder een laag stof verdwijnt. Maar als je goed kijkt dan lacht het nog steeds naar je. Het is de brandstof om om te gaan met de werkelijkheid.

(Uit) Balans

De waarheid kan herstellen, maar moet wel ontvangen kunnen worden. Soms omarmen we de waarheid en even later sluiten we ons af voor wat er werkelijkheid om ons heen gebeurt. Want het ene moment geeft het ons inzichten, laat het ons groeien en tovert het een glimlach op ons gezicht. Op een ander moment brengt deze ons slechts duisterenis. Geheel uit balans blijven we dan achter.

Juiste moment

Dat jij een waarheid ziet voor de ander wil dat nog niet zeggen dat de ander er klaar voor is deze al te ontvangen.  Net als jij er soms niet klaar voor bent. De oren horen dan niet wat er gezegd wordt.

Vergeet nooit hoe hard de waarheid soms kan zijn. Deze heeft de kracht om de zon die zo mooi scheen te doen verdwijnen. Kan een blauwe hemel zwart doen verkleuren. En jij die de ander toch zo graag wil helpen ziet het lichtje aan het einde van de tunnel. Jij ziet het pad dat klaar ligt voor de ander. Maar deze ziet slechts de regen die is ontstaan.

Zorgzaamheid

Wees zorgzaam als je de ander wilt confronteren met de werkelijkheid. Bekijk de ander met milde ogen , laat de waarheid soms even wachten. Het is belangrijker dat je dingen op het juiste moment en op de juiste manier verwoordt. De ander moet in staat zijn te ontvangen om er ook daadwerkelijk iets mee te kunnen doen.

Zo nu en dan bevinden we ons in een vrije val. We slaan een ander weg in of iemand waar we veel om geven slaat een andere weg in. Het contract dat eindig leek wordt toch onverwachts afgebroken. Dan is het tijd om los te laten zodat onze handen weer vrij zijn om nieuwe dingen aan te pakken

Voelen

Een echo galmt door de buik, even later is deze vervangen door een beklemmend drukkend gevoel. Alsof er een steen zich heeft genesteld, welke door de aantrekkingskracht van de aarde naar beneden getrokken wordt.

Voelen kan geen kwaad’ zeg je zolang het zich niet aandient. Als het dan uiteindelijk je leven binnendondert en als een bulldozer over je heen walst wordt het toch een ander verhaal. Wakker geschut uit een wereld die niet meer blijkt te bestaan probeer je je vast te houden aan wat er was. Het lijkt even alsof je de controle weer terug hebt. Maar al snel realiseer je je dat hetgeen waar je je aan vast klamp net als jij in een vrije val is geraakt.

Het enige dat je nog kunt doen is vallen, met je ogen dicht. Vertrouwen dat de grond die onder je voeten is weggeslagen zich op een bepaald moment weer zal aandienen.

Samen apart vallen

Het lijkt het einde van de wereld. Je probeert met man en macht naar boven te klimmen, waar je vandaan kwam. Daarboven ken je het landschap. Er waren zoveel dingen die je terug wilt, waar je nog even van wilt genieten. Maar naar boven klimmen heeft geen zin, want daarboven is niets meer. Alles valt net als jij naar beneden.

Tijd vormt

In plaats van je te verzetten kun je tijdens je val ook even tot rust komen. De grond is nog niet klaar. De zaden zijn gezaaid maar nog niet uitgekomen. De bloemen zijn gepland en vinden hun weg nu naar boven. Alles is in volle gang voor jou om er voor te zorgen dat jij straks weer op pad kunt gaan. Je zult je verwonderen over de kleuren van de bloemen, de hoogte van de bomen. De wind zal het gras laten dansen . Je zult stil worden van die vlinder die je komt begroeten. Je zult weer geinspireerd worden. Iemand zal je weer diep in je hart weten te raken.

Gevoel is maar gevoel. Positief, negatief, neutraal. Fijne gevoelens kunnen je strelen als een warme zonnestraal. Negatieve gevoelens kunnen binnen komen als harde hagel. Je schrikt er wellicht van, het kan soms zelfs kleine deukjes achter laten. Maar ze komen en gaan. Geen zal voor altijd voortduren.

Realiteit

Soms gebeuren er dingen in ons leven die we liever anders zouden zien. Mensen komen en gaan, situaties veranderen. Je kunt je dan vasthouden aan wat er was maar de verandering  heeft al plaats gevonden. Sta even stil bij wat er is gebeurd en loop dan verder. Als we dan eenmaal weer een aantal stappen in de goede richting hebben gezet kunnen we weer om het hoekje kijken om te bewonderen wat zich daar bevindt.

Daar zal ook weer een pad liggen dat je kunt bewandelen. Een pad met vele uitdagingen en welke zijn definitieve bestemming nooit zal verklappen.

We worden heel geboren maar hoeveel mensen gaan er vervolgens niet gebroken door het leven. Onzeker over zichzelf, onzeker over hun waarde. De krassen op hun ziel hebben er voor gezorgd dat ze stil zijn geworden. Maar iedereen komt op deze aarde kijken met zijn eigen bijzondere muziek in zich. Als we heel stil zijn dan kunnen we die horen. Die vertelt ons wie we zijn en laat ons zien waar we blij van worden.

Muziek

Het is deze muziek in ons die ons zo uniek maakt. De muziek waarmee we een ander zo kunnen raken, in ontroering kunnen brengen. Je bent geboren met de noten in je.  Het leven schept de ruimte tussen deze noten, om te mogen klinken. Zonder deze ruimte zul je de muziek niet horen. Geef het leven de kans om muziek te maken van jouw noten.

Wat maakt jou uniek

Ga eens zitten en sluit je eens af van de onrust om je heen. Laat je niet verleiden door alle mooie unieke klanken die buiten jou liggen. Ze zijn prachtig en mooi maar al vergeven. Luister naar jouw melodie, luister naar de woorden.  Wees gewoon jezelf en geniet van de anderen om je heen. Wat maakt jou nou zo speciaal, wat is nou typisch jij. Waar hoef je niet over na te denken. Wat verkondigde je al toen je nog jong was en nog af ging op je eigen kompas.

Juiste afstemming

Als we onze oren en hart sluiten voor onszelf, dan gaan we zoeken naar de vele kanalen om ons heen. Voor we  het weten staan we op een verkeerde zender afgestemd, te luisteren naar een melodie die niet van ons is. Op den duur herkennen we ons eigen lied niet meer.  We gaan dingen doen die anderen zo leuk vinden. Waar andere goed in zijn of die je ingefluisterd zijn. En zo word ik een jij.

Zo veel mensen zijn bezig om het juiste te doen, het plaatje hoog te houden. Wees gewoon jezelf. Probeer jezelf niet anders voor te doen dan je bent want dat is dodelijk vermoeiend. Speel gewoon de rol die voor jou weggelegd is. Alleen deze zal je gelukkig maken, en alleen deze kun je langdurig vol  houden .

Sterf niet met de muziek nog in je, maar laat deze horen aan jezelf en aan anderen en geniet ervan.